แบ๊ะ... แบ๊ะ...
 
......................
 
 
จริงๆ แล้ว ทวิตเตอร์เป็นแพะค่ะ
 
 
คนผิดๆ จริงๆ น่ะมันเราต่างหาก Orz..................................!!
 
 
มันเริ่มจากการติดไอดอลบอยแบนด์วงหนึ่ง ไม่อยากจะพาดพิง..................(ว่าคือ 2PM - แพะตัวที่สองสามสี่ห้าหกเจ็ด)
แล้วเวลาอยากตามข่าวอะไร ทวิตเตอร์ก็เป็น social network ที่รวดเร็วมาก อยากรู้อะไรแค่ตามๆ ที่เค้า RT หรือ mention กัน แป๊บเดียวก็เจอแล้ว ใช่มั้ยล่ะ?
 
(มีดราม่าให้เสพรายวันด้วยนะเออ.....)
 
 
หลังจากนั้นอาการเบื้องต้นก็เริ่มขึ้น....
 
เริ่มจากเขียนอะไรยาวๆ หลายๆ paragraph ไม่ได้ เพราะว่าวงจรความคิดในหัวมันเริ่มไม่ปะติดปะต่อ (ประติดประต่อ....สะกดยังไงกันแน่เนี่ย?)
พอคิดจะเขียนอะไรก็จะนึกได้แต่คีย์เวิร์ด เป็นประโยค/วลีสั้นๆ (ไม่เกิน 140 ตัวอักษร ฮ่า~) แต่ไม่สามารถขยายความ หรือเกริ่นที่มาที่ไปของ ประโยค/วลีนั้นได้
 
....ไม่สิ
 
จะเรียว่าไม่สามารถคงไม่ได้ ควรจะบอกว่ามันเริ่มจาก ขี้เกียจขยายความ มากกว่า
 
พอขี้เกียจมากครั้งเข้า ก็พูดถึงเรื่องที่อยากพูดเลยมันสะดวกดีนี่นา...
ก็เลย... รู้สึกเหมือนว่าความสามารถในการเริ่มต้นเรื่องมันค่อยๆ ถูกกัดกร่อนไปด้วยความขี้เกียจ
 
ตอนนี้ก็เลยประสบปัญหาตีบตันทางการเขียนอย่างรุนแรง อยากแต่งนิยายมาก ทั้งเรื่องที่กำลังแต่งค้างอยู่ และเรื่องที่มีในหัวแต่ยังไม่ได้เริ่มแต่ง แต่ว่า แต่งไม่ได้แล้ว เพราะไม่รู้จะเริ่มต้นเรื่องยังไง เอาสำลีมาปันก็ไม่หายแกว๊ซซซ ไม่ใช่!!
 
เอาเรื่องที่ง่ายกว่านั้น....
 
บางทีก็แค่อยากเขียนบล็อก อยากรีวีวหนังสือที่อ่าน อยากรีวีวหนังที่ดู (อ๊ะ! แต่ปีนี้....เหมือนจะยังไม่ได้ดูซักเรื่องนะ) แต่พอเปิดบล็อคมาแล้ว ก็นั่งจ้องกรอบสีเหลี่ยมว่างเปล่าขาวสะอาด แล้วก็รู้สึกว่าหัวแบลงค์เหมือนหน้าจอไม่มีผิด แล้วก็ต้องปิด tab ลง (และโอ้ว! นั่น! คลิป 2PM Show โหลดเสร็จพอดี ไปลั้นลาดูก่อแล้วค่อยว่ากัน)
 
 
 
ทั้งๆ ที่ก็แค่เขียนว่าคิดอะไร รู้สึกยังไง ก็เขียนไม่ออกแล้ว....
 
 
ตอนแรกก็คิดว่าเป็นช่วงตันธรรมดาๆ ที่เป็นบ่อยๆ ปกติออก เดี๋ยวก็หายแล้ว~
 
 
แต่ว่า มันก็ชักจะนานขึ้นเรื่อยๆ ......
 
 
 
ในที่สุดก็...... เฮ้! ไม่จริงน่ะ นี่มันไม่ใช่เขียนไม่ออก แต่เขียนไม่ได้แล้วไม่ใช่เรอะ!?
 
 
ไม่ใช่ว่าพักเปลี่ยนอารมณ์ซักหน่อย แล้วความคิดก็จะหลั่งไหลออกมา แต่ปัญหาอยู่ที่ เรายังคงคิดอยู่ คิดเรื่อยเปื่อยเลื่อนเปื้อน หรือบางทีก็มีสาระ แต่ไม่สามารถถ่ายทอดมันออกมาด้วยการเขียนได้ต่างหาก
 
ความคิดบางอย่างถ้าไม่ได้เก็บมันเอาไว้ปล่อยให้มันเป็นแค่ความคิด ที่พอถึงจุดหนึ่งก็จะลืมมันไป และไม่อาจรู้ได้ว่าจะนึกถึงมันขึ้นมาอีกในสักวันได้มั้ยเนี่ย จะน่าเสียดายมากนะ!
(มีความหลงตัวเองทางความคิดในระดับหนึ่งเลยทีเดียว)
 
 
นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เกิดบล็อกของวันนี้...
เพราะคิดว่า ถ้าไม่เริ่มต้นเขียนอะไรซักอย่าง ในที่สุดก็จะต้องสูญเสียความสามารถทางการเขียนไปแน่ๆ
ไม่เอานะ...
 
 
 
ถ้าต้องกลับไปที่จุดเริ่มต้นตั้งแต่แรก
 
 
 
.....................
 
 
...เราเริ่มเขียนตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ?
 
...เขียนได้ยังไงกันนะ?
 
 
 
คิดไม่ออกอ่ะ ดราม่าจะตาย ไม่เอาหรอกนะ!
 
 
ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนที่เขียนเก่งน่าสนใจอะไรขนาดนั้น แล้วก็ไม่ใช่ว่าถ้าไม่ได้เขียนแล้วฉันจะเสียตัวตนทั้งหมดไป ถ้าหมดสิ้นการเขียนแล้วก็คงไม่เหลืออะไรเลยขนาดนั้นหรอกนะ
 
แต่ว่า... ก็ไม่อยากจะเสียมันไปน่ะ
(ยังไงฉันก็ฝันนะว่าวันนึง จะสามารถทำเงินได้ด้วยแค่การเขียนน่ะ ฝันแบบงกๆ แต่ก็ยังเป็นฝันล่ะน่า!)
 
 
...
 
.....เจอปัญหาใหม่ล่ะ
 
หมดเรื่องจะเขียนแล้ว ก็ไม่รู้จะจบยังไงให้มันสวยๆ นี่สิ
(ก็ใช่ว่าที่เขียนมาตั้งแต่แรกจะดีเนอะ เป็นบล็อคที่ทุเรศทุรังยังไงชอบกล มีแต่เรื่องของตัวเองล้วนๆ ไม่มีสาระอย่างอื่นเลย)
 
จบมันดื้อๆ แบบนี้ล่ะ - -
 
 

Comment

Comment:

Tweet

5555555. อย่างน้อยก็ได้เขียนแล้วไง (ขนาดเม้นยังไม่เกิด140ตัวเรย เป็นเอามากแระฉันorz)
อย่างนี้ก็คงจะต้องระวังกันหน่อยแล้วแฮะ

แต่ทางนี้จะออกแนวอัพทวิตกับบล็อกคู่กันไปแฮะ(บ้าอัพว่างั้น)

แต่ส่วนใหญ่คือจบไม่เป้นเหมือนกันนั้นแหละนะ - -"(จบไม่เป็นมาตั้งแต่แรกละ OTZ)

#1 By black-sola on 2011-09-16 17:08