一人一心

五月蝿い
(ก็ยังเป็นชื่อชั่วคราวอยู่ดี)

Prologue

            โครม!

            เสียงของหนักกระทบพื้นคอนกรีต ได้ยินชัดเจนในความเงียบของค่ำคืน

                สัมผัสเยียบเย็นแทรกผ่านความปวดร้าวทั่วสรรพางค์ กลิ่นหอมเจือจางของดอกส้มแมนดารินปะปนมากับกลิ่นไหม้ของการเสียดสี และกลิ่นเลือด...

                เลือด?

                คงมีแผลอยู่ตรงที่ไหนสักแห่งบนร่างกายของเขาแน่... อาจเป็นข้างขมับที่ชื้นแฉะ ขาที่หนักอึ้งจนขยับไม่ได้ หรือจะเป็นสีข้างที่ปวดแปลบเหมือนจะฉีกออกเป็นชิ้นๆ

                ...ไม่ว่าจะส่วนไหนก็รู้สึกแต่ความเจ็บทั้งนั้น เจ็บจนไม่รู้ว่าเจ็บตรงไหนมากกว่ากัน เจ็บมากเสียจนอยากหัวเราะออกมา

                แต่ตอนนี้แค่แรงจะกระพริบตาก็ยังไม่มีเลย....

                พระจันทร์เต็มดวงที่อยู่บนผืนท้องฟ้าสีลึกล้ำนั้นลอยเด่นอยู่ตรงกับระดับสายตาพอดี

                ...นี่คงจะเที่ยงคืนแล้วสินะ?

                ทั้งที่เคยนอนดึกกว่านี้ตั้งเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ดูราวกับจะถูกความง่วงงุนเข้าจู่โจม... ดวงตาหนักอึ้ง ลมหายใจที่ขาดห้วงก็ค่อยๆ สงบลงทีละน้อย

                หรือเราจะตายไปทั้งอย่างนี้?

                จู่ๆ คำถามก็ผุดขึ้นมาในห้วงคิด... ถ้าตาย? หากตายไปก็คงจะไม่เป็นไร? สิ่งที่อยากทำก็ไม่มีแล้ว... เป้าหมายก็ไม่มีแล้ว... สิ่งที่ติดค้างก็ไม่...

                สิ่งที่ติดค้าง?

                รู้สึกเหมือนมีคำถามหนึ่งที่ยังไม่ได้รับคำตอบ... อะไรนะ? คำถามอะไรนะ?

                นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

                หรือนี่จะเป็นอาการของสมองที่ถูกกระทบกระเทือนกัน?

                แต่ยังตายไม่ได้สินะ... ยังมีคำถามนั้นติดค้างอยู่...

                พอคิดอย่างนั้นแล้วก็พยายามยันตัวลุกขึ้นมา

                ...แล้วโลกทั้งโลกก็พลันดับวูบลง

------------------------------------------------------------------

อ่านต่อชาติหน้า

ไม่มีอารมณ์แต่ง Le Cafe ขั้นรุนแรง (อีกละ) 
เพราะว่าไม่ถนัดเรื่องการวางพล็อตอะไรนั่น ที่ทำอยู่ทุกวันก็คือการเขียนไปเรื่อยๆ ตามอารมณ์
(แต่ว่าถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะจบมันภายในปีนี้นะ!!)

คนที่แต่งเรื่องขนาดยาวๆ ได้เนี่ย เก่งจังเลยน๊า~