[鳳于九天] ไม่เข้าใจอ่ะ = ="

posted on 11 Oct 2007 15:42 by 19rocks in books

(มีสปอยล์ระดับสูงเน้อ~)

อ่านคอมเม้นท์ ลำนำวิหกสวรรค์เล่ม 7 (?) แล้ว ทำไมมีแต่คนที่ไม่ชอบลู่ตันในเล่ม 6 แต่กลับมาชอบในเล่ม 7 อ่ะ

หมายเหตุ : ในที่นี้จะเป็นการแสดงความคิดเห็นที่ค่อนข้างขัดแย้งกับมวลชน แต่เดี๊ยนไม่ได้มีเจตนาจะหาเรื่องทะเลาะนะ แค่ไม่เข้าใจจริงๆ อ่ะ ว่าทำไมอ่านแล้วตัวเราไม่รู้สึกอะไรอย่างเค้ามั่งวะ

ทำไมอ๊า~~~~!!!!! =[]="

เราน่ะนะ ออกจะชอบลู่ตันมาตั้งกะเล่ม 4 (หรือ 5?) อีตรงเอวคอดเหมือนลมพัดผ่านกลีบดอกไม้ไหวเนี่ยแหละ

(จำได้ไม่หมดยังจะมาพูด = =")

ไม่เข้าจ๊ายยยยย ทำไมถึงเพิ่งจะมารับรู้รักอันยิ่งใหญ่ของลู่ตันเอาอีตอนฮีตาย????
ทั้งๆ ที่ในเล่ม 6 น่ะ จุดประสงค์ของลู่ตันก็ออกจะบอกชัดแจ้งว่าที่จับตัวน้องเฟิ่งมาเพราะตัวใกล้จะตาย ต้องหาตัวแทนมาอยู่เคียงข้างต้าอ๋อง (ที่สุดแสนจะไร้สามารถ = =")
กลายเป็นว่าเล่ม 6 ลู่ตันถูกเกลียดซะงั้น = ="

เออ... จะว่าไป ยูกิชิก็บอกว่าเกลียดลู่ตันตอน เล่ม 6 นี่หว่า... แล้วพออ่านเล่ม 7 จบก็ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร

เกลียดแค่เพราะจับตัวเฟิ่งหมิงไปอ่ะเหรอ? เพราะจับตัวเฟิ่งหมิงไปก็เลยกลายเป็นคนไม่ดีไปซะงั้น...
แต่ว่า ถ้ามองในแง่ของคนนอกสุดๆ แล้ว การกระทำของลู่ตัน หรือ เหร่อเหยียน ก็ไม่ต่างอะไรกับหรงเถียนเลยนี่นา ก่อนหน้าที่หรงเถียนจะมาเจอเฟิ่งหมิงก็น่าจะโฉดประมาณนี้ได้แหละ ดูอันเหอสิ โทรมขนาดไหนก่อนจะตายเนี่ย = ="
แค่เสี่ยวเถียนพอมาเจอน้องเฟิ่งก็อ่อนยวบยาบๆ ไปหน่อย กลายเป็นคนดีที่ทำเรื่องเลวร้ายไปเพราะความจำเป็น ก็แค่นั้น

เราว่าเทียบระหว่างความโหดของลู่ตันที่ฆ่าพวกเหล่าอาเจ๊แม่ชีซาดิสท์ กับหรงเถียนที่ใช้เชื้อโรคจัดการกับพวกตงฝานแล้ว เสี่ยวเถียนไร้หัวใจกว่ากันเยอะนะ เพราะพวกอาเจ๊มันเป็นโรคจิต ถึงจะมีคนบริสุทธิ์อยู่ แต่เป็นพวกเดียวกับแม่ชีแล้ว ก็น่าจะมีแนวโน้มโรคจิตในอนาคต (ตรรกะอะไรของมิงเนี่ย กะเทย)
แต่เสี่ยวเถียนนี่เล่นใช่เชลย(?) จับฉีดเชื้อฝีดาษ แบบว่านาซีมากๆ อ่ะ อ่านแล้วฉุนไปปึ้ดนึงเลย แบบว่า เฮ้ย! ช่วยสำนึกตัวหน่อยได้มะว่าแกน่ะเป็นพระเอก = =" เรื่องแบบนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเสี่ยวเหยียนเหอะ ชั้นขอร้อง >[]<

แต่มาคิดอีกที เสี่ยวเถียนมันก็เป็นพระเอกที่ข้ามกฏเกณฑ์พระเอกทั้งหลายมาตั้งกะเล่ม 2 แล้วน่ะนะ อยู่ดีๆ ก็ยอมให้น้องนาง on top มั่งล่ะ ให้น้องเฟิ่งกินผลไม้ที่เร่งพิษจนหวิดตายไปอีกรอบมั่งล่ะ ดังนั้น ไอ้เรื่องโฉดๆ กับเสี่ยวเถียนนี่ อ่านแล้วก็ได้แต่ปลง ประมาณว่า.... ถึงจะทำอะไรก็คงไม่แปลกไปกว่านี้แล้วล่ะนะ เฮ้อ~

แล้วก็นะ...เราค่อนข้างจะมองว่า ไอ้การที่น้องเฟิ่งเธอถูกจับตัวไปทางนู้นทางนี้เนี่ย ออกจะดีด้วยซ้ำ เพราะดูเธอจะได้ลับสมองประลองปัญญา ตัวละครแต่ละตัวปล่อยท่าไม้ตายออกมากันเป็นชุดๆ ดีออกจะตาย!

อีกเรื่อง

ไม่เข้าใจอีกว่าทำไมถึงซาบซึ้งกับฉากที่ต้าอ๋องตายตามลู่ตันไป

เราอ่านแล้ว ในฐานะแฟนคลับน้องนาง(?)ลู่ตัน รู้สึกว่ามันน่าโมโหมากกกกกกกก!!! แบบว่า เฮ้ย! ที่ลู่ตันยอมถ่อสังขารไปซีเล๋ย คิดหาวิธีพาเฟิ่งมาตงฝานจนหัวแทบระเบิด พอมาถึง นังเฟิ่งก็ปากพาซวย ทำให้น้องลู่ยอมถูกแม่ชีจับขังซะอีก ที่ลงทุนเหนื่อยแทบตายนี่มันทำไปเพื่ออะร๊ายยยยยยยย~~~~

รู้สึกว่าเสียแรงเปล่ามากๆ เซ็งสุดๆ

จริงๆ ฉากตายนี่เป็นอะไรที่ค่อนข้างสะเทือนอารมณ์เลยนะ แต่พอมาคิดดูแล้ว คุณเฟิงน่งแต่งแบบนี้มันเหมือนจะยิ่งตอกย้ำความห่วยของต้าอ๋องน่ะ ถ้าไม่มีลู่ตันก็อยู่ไม่ได้ กลายเป็นคนไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง แย่จริงๆ = ="

ที่ตอนจบตัดจบแบบนั้น เพราะอยากจะให้ฉากการตายยังมีอารมณ์ต่อเนื่องอยู่จนจบภาคล่ะมั้งนะ

หึ = =" อยากอ่านเล่มต่อไปแล้ว ปกสวย ><~~~