一人一心

เอ่อ เห็นหัว entry แล้วอย่านึกว่าเป็นเรื่องกันดั้มล่ะ = ="

(เอ๊ะ! เพลงของน้องที่เสียงเหมือนเคตะคนนี้มันประกอบกันดั้มใช่มั้ยวะเนี่ย??)

คือว่าเราจะมาพูดถึง "เส้นทาง" น่ะ

เส้นทาง ......ตอนนี้เรายืนอยู่ตรงจุดไหนกันนะ?

เดินมาจากทางไหน? แล้วกำลังจะไปที่ไหน?

มันนานมากแล้ว จนมองไปไม่เห็นจุดเริ่มต้นแล้วล่ะ

แต่ที่อยากจะให้มอง ก็คือ จุดหมายน่ะ เรายังมองเห็นมันอยู่รึเปล่า?

เป้าหมายที่เคยตั้งไว้แต่แรก ตอนนี้มันยังคงเหมือนเดิน หรือเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เราน่ะนะ เคยเปลี่ยนเส้นทางมาครั้งนึง

จนถึงตอนนี้ ไม่เคยรู้สึกเสียใจ แต่ว่า ก็คิดเสียดายบ้าง....

โชคดีที่เส้นทางที่เราเดินมาจนถึงตรงนี้ มีคนดีๆ ที่คอยช่วยประคับประคอง

(ถึงแม้ว่า ในตอนนี้ จะเดินพวก darkside อยู่บ้าง ก็ดี...ถือว่าเป็นอุปสรรคไม่ให้ชีวิตมันสบายจนเคยตัว)

แต่ว่า ก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะโชคดีเหมือนเรา

เพราะทางเดินของแต่ละคนแตกต่างกัน ถึงมันจะมา บรรจบ ณ ที่เดียวกันในวันหนึ่ง แต่ว่า อีกไม่นาน เส้นทางเหล่านั้นก็จะค่อยๆ แยกออกจากกันอย่างชัดเจน

รู้ตัวอยู่นะ ว่า ไม่เคยคิดว่าเราเป็นรุ่นพี่ คำพูดของเราน่ะ ไม่ใช่สิ่งที่เก็บเอาไปคิดอะไรมากมาย

เพราะคนเราน่ะ เลือกจำแต่สิ่งที่คำคัญต่อตัวเองเท่านั้น

แต่ก็อยากให้รู้....ว่า ในส่วนเล็กๆ ที่พอจะจำได้บ้างอยู่นั่นน่ะ มีความห่วงใยอยู่

เราไม่ใช่คนใจดีนักหรอก ไม่ใช่คนที่อ่อนโยน

เพราะตัวเราในตอนนี้ แม้แต่ความไว้ใจให้คนรอบตัวก็แทบจะไม่เหลือแล้ว ถูกแทงข้างหลังก็หลายครั้ง

รู้มั้ย....ว่าแม้แต่หมาที่เชื่องแล้วน่ะ ถ้ามันบาดเจ็บ ก็ยังกัดเจ้าของได้

....................= =" ไม่ใช่สิ รู้สึกจะนอกเรื่องแล้วล่ะ....(เฮ่อ~ ถ้ากรูเรียบเรียงคำพูดเก่งกว่านี้ เคนจังคงจะจีบเทตจังติดได้ไม่ยากสินะ)

ที่อยากจะบอกก็คือ .......ให้มองเส้นทางของตัวเอง

....ที่เดินผ่านมาแล้ว .......ที่กำลังเดินต่อไป

กำลังเดินไปทางที่พาไปถึงเป้าหมายของตัวเองรึเปล่า?

คนเรามันอาจจะเดินอ้อมได้บ้าง แต่ว่า....

ทางที่อ้อมไปน่ะ มันจะทำให้เราหลงทางมั้ย?

บนเส้นทางที่มันไม่ได้ปูด้วยกลีบดอกไม้น่ะ มันอาจจะเจ็บปวด จนอยากจะเดินหนี

แต่หนีแล้วมันจะทำให้เรายิ่งวิ่งวนกลับมา ถูกหนามเกี่ยวซ้ำแล้วซ้ำเล่ารึเปล่า?

ถ้าเป็นอย่างนั้น เดินต่อไปจนกว่าจะถึงทางออกดีกว่ามั้ย?

...............ทางเดินน่ะ เราต้องเป็นคนเลือกมันเอง

ไม่มีใครรับผิดชอบตัวเราได้ แต่ว่า...ตัวเราต่างหากที่ต้องรับผิดชอบต่อคนอื่น

ความรู้สึกดีๆ ความรักที่ได้รับมา ความปรารถนาดี

เก็บเอามาใส่ใจจำ แล้วใช้มันเป็นแรงผลักดันให้ตัวเอง

ไม่มีใครเดินอยู่คนเดียวได้หรอก ต่างคนก็ต่างต้องช่วยประคับประคองกันไป

แต่ว่า ในที่สุดแล้วคนเราก็ต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี

...........อาจจะเป็นเรื่องที่ขัดแย้งกัน แต่มันก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง

ขึ้นอยู่กับว่า เราจะเลือกมองมันแบบไหน แล้วทำตัวเองยังไงให้ได้ผลดีที่สุด

(จะอ่านจนจบมั้ยนะ? ถ้าอ่านจบ ก็คงรู้อยู่แล้วว่าเราพูดอยู่กับใคร เม้นท์ด้วยนะ อย่างน้อยเราจะได้รู้ว่า ที่เราบอกไปทั้งหมดมันไม่สูญเปล่า)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โอ๊ย!!!! เลิกเครียดๆ ทำชีวิตตัวเองให้สุขสันต์ ><~~~~~~

ขอตามกระแสซะหน่อย พูดถึงรายการที่ดูเมื่อคืน หลังจากหนีความจริงมานาน

ก็นะ.... ไม่เลวร้ายหรอก (แต่ไม่ได้บอกนะว่าดี)

เราดูไปก็อายไป *เอาหน้ามุดผ้าห่ม มุดๆๆๆ* เข้าใจความรู้สึกที่ไฮด์มันเห็นเทตจังไปออกทีวีตอนโซโลแล้วล่ะ กรี๊ดดดดดดดดดดดด อายว๊อย ><~~~~

แล้วที่อายมากที่สุดคือ พี่หนุ่ม ศรราม ทำอะไรอันบุช้าน กรี๊ดดดดดด คนแก่หัวใจจะ Y (จริงๆ นะว๊อย สติแตกก็ตอนเนี้ยแหละ โหยยยยย~~ ถึงกับโดนสายตาประณามจากไอ้วี่)

สมาธิที่เคยมีจากการท่อง project ก่อนวันพรีเซนต์ แตกกระจาย 555555

อืมๆ.... แล้วก็ หลังจากนั้นแม่บอกว่า น้องขิงสุดที่รักโดนหมารุมกัน (ก๊วนเดิมกับที่มันบุกบ้านชั้นคราวก่อน)

ฮือๆๆๆๆ น้องขิง จะรอดมั้ยเนี่ย??? ยังไงขอไปดูใจก่อนได้มั้ย??? TTATT แง๊~~

................(จริงๆ นี่เราต้องอยู่ในห้องเรียนไม่ใช่เหรอเนี่ย??)

ปล.เกะ ><~~~~~ อยากเจอเธอจังเลยง่า TTATT แง๊~~ *ออดอ้อน*